Muzeum Bursztynnictwa w Jantarze

Jantar to niewielka miejscowość położona nad Bałtykiem na pograniczu Mierzei Wiślanej i Żuław Wiślanych. Wieś leży na starym Szlaku Bursztynowym, a jej nazwa wiąże się z litewskim słowem oznaczającym bursztyn. Jest spokojną osadą rybacką, która latem zmienia się w tętniący życiem wakacyjny kurort. Dawniej mieszkańcy oprócz rybołówstwa zajmowali się też rolnictwem i poławianiem bursztynu. To właśnie bursztyn jest największym skarbem Jantaru, a atrakcje z nim związane przyciągają coraz większą liczbę turystów. Baza noclegowa (http://meteor-turystyka.pl/noclegi,jantar,0.html) jest dobrze rozwinięta, jednak nadal się zmienia oferując kwatery o coraz lepszym standardzie, ale w przystępnych cenach. 

Jantar słynie z bogactwa bursztynu. Już w średniowieczu na tym obszarze ludzie trudnili się pozyskiwaniem bałtyckiego złota. Zbiory tych cennych kamieni rozpoczynają się w listopadzie i trwają do kwietnia. Długa tradycja poławiania tego kruszcu sprawiła, że w budynku szkoły podstawowej  otwarto Muzeum Bursztynnictwa (http://spjantar.szkolnastrona.pl/index.php?p=m&idg=zt,38,102). Powstało w 2004 roku z inicjatywy miłośników historii i kultury regionu oraz pracowników szkoły. Cztery sale z wystawą ukazują historię miejscowości i szkoły, historię bursztynu i bursztynnictwa oraz zbiór pamiątek związanych z organizacją we wsi Mistrzostw Świata w Poławianiu Bursztynu. W kolekcji znalazły się zarówno okazy bursztynu naturalnego jak i w formie biżuterii i innych wyrobów. Oglądać można także inkluzje czyli jantar z zatopionymi w nim owadami lub fragmentami roślin. Zgromadzono poza tym liczne narzędzia służące do wyławiania i obróbki bursztynu. Ekspozycję można zwiedzać w okresie letnim od poniedziałku do piątku w godzinach od 10.00 do 18.00, natomiast w czasie roku szkolnego po wcześniejszym uzgodnieniu. Muzeum chętnie odwiedzają zarówno mieszkańcy, jak i turyści.

Kościół św. Marii Magdaleny – Poronin

Poronin to stara podhalańska wioska, która przez wieki była wioską typowo pasterską, obecnie zaś w znacznym stopniu, jest przystosowana do przyjmowania wczasowiczów przez cały rok. Wioska na przestrzeni wieków znana była, a to z działalności Kuźni Poronińskiej (zakład wytwarzał doskonałe jakościowo kosy i lemiesze), a to z działającego w wiosce Muzeum Lenina i stojącego tu jego pomnika (szczęśliwe wraz ze zmianą ustroju państwa zniknął i posąg i muzeum „wielkiego wodza”), lecz największe uznanie Poronin zyskał jako miejscowość wypoczynkowa. Sława ta trwa nieprzerwanie od początku XIX wieku aż do dziś, o czym najlepiej świadczy fakt, że wioska licząca 3,5 tysiąca mieszkańców, w sezonie letnim i zimowym, często przyjmuje turystów w ilości przekraczającej liczbę stałych mieszkańców. Wioska jest zresztą świetnie przygotowana na przyjęcie takiej liczby gości, oferta noclegowa (noclegi – więcej na meteor) jest bardzo szeroka i zróżnicowana.

W Poroninie oczywiście najpiękniejsza jest wspaniała górska przyroda, ale spędzając tu wczasy warto odwiedzić także zabytkowy kościół pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny. Kościół znajduje się w centrum wsi, przy ulicy Józefa Piłsudskiego 17. W pobliżu znajduje się Urząd Gminy, Gminne Centrum Informacji I promocji oraz punkty gastronomiczne. Początki parafii Poronin sięgają początków XIX wieku. Wcześniej wioska należała do parafii nowotarskiej, a potem szaflarskiej. Jednak na początku XIX wieku, ksiądz z Nowego Targu, Ignacy Machayski zaczął się starać, aby w Poroninie stworzyć samodzielną parafię. Marzyła mu się tu murowana świątynia, jednak mimo starań w różnych urzędach, nie udało mu się uzyskać odpowiednich pozwoleń. Był nie rezygnować zupełnie z planów, zdecydował się w końcu wybudować w Poroninie drewnianej kaplicy. Kaplica jednak nie tylko została poświęcona, ale stworzono w jej pobliżu cmentarz, a jeden z nowotarskich wikariuszy został oddelegowany do pełnienia tu posługi duszpasterskiej. I w ten sposób w roku 1806 ksiądz Machayski poświęcił kaplicę, która mogła pomieścić około 100 osób. W roku 1828 ksiądz Marcin Więckowski przystąpił do budowy kościoła i w dwa lata później stanęła pokaźna świątynia z wieżą i została utworzona nowa parafia. Drewniany kościół spłonął w roku 1915 i w latach 1917-1926 został wzniesiony obecny budynek świątyni.